حــــنــــــجــــــره

انصاف باید داشت

بی توجهی وبی مسئولیتی ادارات دولتی بدخشان رافراگرفته است ،خصوصاً ارگانهای دولتی که عبارت مقام ولایت، پولیس  و ولسوالی ها ست .

مشکلات اقتصادی درحد بالای قرارگرفته است حتی مردم دست به مهاجرت هازده اندوجهت براوردن نیازهای شان به هرکاری دست می زنند

  مشکلات بزرگی که درین ولایت به تازگی بروز یافته است عبارت ازکندن کاری دامنه های کوهایوزمین های زراعتی است که بخاطربدست آوردن شیرین بویه می باشد این کندن کاری هانه تنها به زراعت مشکل به وجود می آورد بلکه باعث به وجودآمدن سیلاب های مدهشیی خواهدشد ، پس چه خوب می شد که این مسئولین آن چنانیکه درازبین بردن تریاک پا فشاری دارند بخاطر بیرون آمدن ازبحران بویه کنی  راهی را هم می سنجیدند .

 پولیس ما بخاطر ازبین بردن کارخانه های هیروین عملیات بزرگی رادردره ها وکوها ی ولسوالی ها انجام می دهند ومصارف  گزافی میکنند وبالاخره چند تن مزدورکاری بیچاره را دستگیر ومحاکمه می کنند آن هم مزدورکاریکه ازجهت نبودن کدام شغلی به چنین عمل روی آورده است ،اما  تریاک دربازار ولسوالی ها به شکل آزاد به فروش می رسد وهیچ مانعی وجود ندارد

 واینگونه عملیات شاید هم نه بخاطر خدمت بلکه بخاطر خوش ساختن چند خارجی که درازبین بردن تریاک پافشاری میکند  وازحال مردم مظلوم وگرسنه ماخبری ندارند باشند

ووالی صاحب ماکه ازدوران مسئولیت اش چهار سال میگزرد تاحال هیچ کاری به این ولایت انجام نداده است ، والی صاحب درماه اول وظیفه اش درمصاحبه باسیمای شهروند گفته بود    من یک شخصی نیمه فرهنگی می باشم وچندی درعرصه مطبوعات هم "فعالیت داشته ام اگرمن توان پاسخ دادن به نیازهای جامعه نداشته باشم " دیگرنباید به مقام به نام والی وپدیده بنام مسئول خوشبین بود .

پس آیا والی صاحب ما منحیث یک والی فرهنگی گاهی مسئله دانشگاه بدخشان را ازجمله اولویت های فرهنگی این ولایت است بامسئولین بالاتردرجریان گذاشته اند ویاهم گاهی بادانش آموزان بدخشان دیداری داشته اند ویاهم کدام کاری فرهنگی دیگری انجام داده اند ؟

حمل ۱۳۸۶ کابل افغانستان

آياامنيت به افغانستان برخواهد گشت؟

از سقوط حکومت طالبان امروز ۴ سال مي گذرد، هنوز هم بي امنيتي، جنگ، کشتار، اختطاف مردم در افغانستان جريان دارد.

هنوز هم صداي کشتن وکشتن، صداي مادراني درسوگ فرزندان، صداي اطفالي در سوگ پدر ومادر شنيده مي شود.

واين اعمال را همه وهمه طالبان که به ضد حکومت افغانستان و نيروهاي خارجي  ميجنگند  بدوش مي گيرند.

مسأله قابل توجه اين است که طالبان روز به روز قوي تر مي گردند، حملات انتحاري بالاي پوليس، مردم، سازمان هاي غير دولتي وخارجي ها افزايش مي يابد، حتي آنها درنزديکي دروازه هاي کابل وداخل شهر ها نفوذ کرده وبه چنين اعمالي دست مي زنند.

تاجران، مردم، ومحصلين  که درکابل استند نمي توانند به خوبي به مناطق شان که در اطراف نه چندان دور کابل است سفر کنند.

پس براي حل چنين مسايلي در افغانستان چه راهي را بايد درپيش گرفت.

طالبان يگانه راه براي دست کشيدن از اين اعمال شان را خروج نيروهاي خارجي از افغانستان مي خوانند اما اين درحاليست که خود آقاي کرزي به صراحت اعلان مي کند " تا اينکه سرک ها ما جور نشود، پوليس تقويه  نگردد، اردو به پاي خود نه ايستد، ما نمي گذاريم که نيروهاي خارجي از افغانستان بيرون بروند"

پس چگونه اين دو خواهش متضاد پوره گردند تا راهي براي امنيت وصلح درکشور باز گردد.

مسأله ديگري که در تقويت طالبان در افغانستان کمک میکند پيوستن يک تعداد اشخاص ناراضي  ومتضرربمباردمان ها بي مورد نيروي هاي  خارجي  در جنوب کشور طالبان است واين بمباردمان ها وحملات اطفال، زنان، مردان وجوانان بي گناه را مي کشد. وحتما کسي که پدر، مادر، برادر، ويا خواهرش بدون کدام گناهي شهيد شود عقده گرفته وجهت گرفتن انتقام هر کاري را انجام مي دهد حتي براي رسيدن به هدف انتحار هم خواهد کرد. و بالاخره اینکه وقتي حکومت افغانستان خواهان دادن معينيت ها، رياست ها ، حتي وزارت براي ياغيان دولت است پس چه اميدي براي آمدن امنيت داشته باشيم.

به اميد افغانستان آباد، آزاد وسربلند.

 حمل ۱۳۸۵ فیض آباد بدخشان

 حوت ۱۳۸۴ بدخشان  افغانستان